Kayıp Hayatların Hikayeleri: Gurbetin Çocukları ve Çocukluk Günleri
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Adamın kafasında derin bir yara izi mevcuttu. Savaşta başına bir şarapnel parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Kenan’dı. Kavga sırasında dertli yaralar almış mültecilerin şifa gören Danimarka merkezinde uzun süre tedavi alıyor. Sağ eli kullanamıyor, tokalaşırken sol elini kullandı.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günlerde elime birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve kalemleri başkalarının alması için sınıfın önüne bırakıyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Her çocukların farklı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın sakın!” söylemekle kekemelikle.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
O çocuk başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Eğitim sırasında ve aile hayatında zorluklar yaşıyordu.
Görevli uzmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı kararlaştırdı.
Aile tamamı birlikte geldiler. Hepsi birlikte evde. Aile büyüğü toplantı salonuna girer girmez, O çocuk kalktı, “İşte öğretmen” söyledi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye aniden başladı.
Soğuk havalarda ben çorap giymiştim. Dede, çorapsız geliyordu. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe kadar uzamış giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımızda, o çocuk çok kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk ruhu karanlık sır kavramaya gayret ediyorduk.
Baba oğlu çoğu zaman evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleri gözü açık olarak yatarken gece altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanç içinde odadan terk etmek istedi. Konuyu çok ağırlaştırmadık.
Toplantıda ailenin çoğunlukla destekleriyle oğlunun bir danışmana yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana verildi.
Sonraki günlerde Rahman okulda koşarken kapıya çarptı. Bir şey olmadı fakat hissi yandı, uzun uzun ağladı. Onu avutmak amacıyla kucağını tutmaya okul götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan, birkaç kitap okuma görünümü görerek uzaktan onu sessizce> gözlemledim. O çocuk, çeşitli renklerde kalemlerle şeyler karalarken beni dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kâğıdı getirip önüme bıraktı.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok yorgun, dinlenmek istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Arkadaşları onu küçük görüyor!” anlattı. O yıl yeni başka bir kurumda görev aldım. O çocuk gözden kaçırdım.
Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Beni tanıdı, “Muallim!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve bulutlandı; bana saklamadı. Oğul sonraki sık sık çeşitli Kriminal olaylara dolaşıp polis kayıtlarına geçmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu çocukların eğitildiği bir tane koruma yurduna gömülmüş. Tüm gayretlerimize rağmen o çocuğu kurtaramayan olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemKurultayın ikinci gününde yeni Parti PM ve YDK üyeleri belirlendi
GündemLizbon'da barınma krizine karşı sokaklara çıkanlar, toplumsal hak talebini dile getiriyor
Gündem